sábado, 22 de septiembre de 2018

Vía Crucis en Latín según el método de San Alfonso María de Ligorio

VIA CRUCIS SECÚNDUM SANCTUS ALPHÓNSUS MARÍÆ A LIGUÓRI
       
 In nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti. Amen.
   
CONFÍTEOR
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michäeli Archángelo, beáto Joánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, et ómnibus Sanctis: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et opere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ídeo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michäelem Archángelum, beátum Joánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, eomnes Sanctos, oráre pro me ad Dóminum, Deum nostrum. 
      
ORÁTIO AB INÍTIO
Dómine Jesu Christe, tu tam amánter hanc viam ingréssus es, ut mortem pro me obíres; ego vero multóties eo devéni, ut te contémnerem. Nunc autem ex tota ánima mea amo te, et quia te amo, pǽnitet me ex íntimo corde quod tibi displícui. Ignósce mihi, et pátere ut in hac via me tibi cómitem adjúngam. Tu, amóre mei ductus, pergis ad locum ubi pro me moritúrus es, et ego vicíssim, tui amóre ductus, desídero te comitári, ut una tecum, amantíssime Redémptor, móriar. O mi Jesu, volo conjúnctim tecum et vívere et mori.
            
PATER NOSTER
Pater noster, qui es in Cœlis. Sanctificétur nomen tuum. Advéniat regnum tuum. Fiat volúntas tua, sicut in Cœlo, et in terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hódie: Et dimítte nobis débita nostra, sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris. Et ne nos indúcas in tentatiónem, sed líbera nos a malo. Amen.
       
AVE MARÍA
Ave María, grátia plena, Dóminus tecum. Benedícta tu in muliéribus, et benedíctus fructus ventris tui, Jesus. Sancta María, Mater Dei, ora pro nobis peccatóribus, nunc, et in hora mortis nostræ. Amen.
    
GLÓRIA PATRI
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc, et semper: et in sǽcula sæculórum. Amen
    
STÁTIO I
Jesus condemnátur ad mortem
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera quómodo Jesus Christus, jam flagellátus et spinis coronátus, injúste tandem a Piláto ad mortem crucis condemnétur.
      
O adoránde Jesu, non Pilátus, sed iníqua mea vita te ad mortem condemnávit. Per méritum laboriosíssimi hujus itinéris, quod ad Calváriæ montem instítuis, precor te, ut me semper in via, qua ánima mea in æternitátem tendit, benígne comitéris. Amo te, o Jesu, mi Amor, magis quam meípsum, et ex íntimo corde pǽnitet me quod tibi displícui. Ne sinas me íterum a te separári. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit. Quod tibi plácitum est, hoc idem mihi est accéptum.
     
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO II
Jesus onerátur ligno crucis
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
        
Consídera quómodo Jesus Christus, portans húmeris crucem, fúerit inter eúndum, memor tui, offeréndo pro te ætérno Patri mortem, quam erat obitúrus.
Amabilíssime Jesu, ampléctor omnes res advérsas, quas mihi usque ad óbitum tolerándas præfixísti, et, per durum illum, quem in portánda tua cruce pertulísti, labórem, precor te, ut vires mihi subminístres, quibus ego quóque crucem meam, ǽquo ac patiénti ánimo, portáre váleam. Amo te, o Jesu, mi Amor, pǽnitet me quod tibi displícui. Ne sinas me íterum a te separári. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit. 
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
          

STÁTIO III
Jesus procúmbit primum sub ónere crucis
        

V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera primum hunc Jesu Christi sub cruce lapsum. Habébat carnem ex sæva flagellatióne multifárie sáuciam, caput redimítum spinárum coróna: profúderat insúper cruórem in tanta cópia, ut vix pedem præ vírium defectióne, movére posset. Et quóniam gravi crucis ónere premebátur, et immisericórditer a milítibus propellebátur, accídit ut plúries inter eúndum humi procúmberet.
      
O mi Jesu, non est onus crucis, sed peccatórum meórum pondus, quod tantis te affícit dolóribus. Rogo te, per primum hunc tuum lapsum, ut ab omni in peccátum me lapsu tueáris. Amo te, o Jesu, ex toto corde meo; pǽnitet me quod tibi displícui. Ne sinas me íterum in peccátum prolábi. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit.
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO IV
Jesus fit perdolénti Matri óbvius
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera quális fúerit, in hac via, Fílii et Matris occúrsus. Jesus et María se mútuo aspéxerunt, mutúique eórum aspéctus, fuérunt tótidem sagíttæ, quibus amántia eórum péctora transverberabántur.
      
Amantíssime Jesu, per acérbum dolórem, quem in hoc occúrsu expértus es, redde me, precor, sanctíssimæ Matri tuæ vere devótum. Tu vero, perdólens mea Regína, intercéde pro me, et obtíne mihi talem cruciátum Fílii tui memóriam, ut mens mea in pia illórum contemplatióne perpétuo detineátur. Amo te, o Jesu, mi Amor; pǽnitet me quod tibi displícui. Ne sinas me íterum in te peccáre. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit. 
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO V
Jesus in bajulánda cruce a Cyrenǽo adjuvátur
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
         
Consídera quómodo Judǽi, vidéntes Jesum ad quémlibet passum ánimam propemódum præ lassitúdine efflántem, et timéntes ex áltera parte ne, quem crucis supplício afféctum volébant, in via morerétur, compéllant Simónem Cyrenǽum ad bajulándam crucem post Dóminum.
      
O dulcíssime Jesu, nolo sicut Cyrenǽus, repudiáre crucem, libénter eam ampléctor in méque recípio, ampléctor speciátim quam mihi præfinísti mortem cum ómnibus, quos hæc secum addúctura est, dolóribus. Conjúngo eam cum morte tua, sicque conjúnctam eam in sacrifícium tibi óffero. Tu amóre mei mortuus es; volo ego quóque mori amóre tui, ea mente ut rem tibi gratam fáciam. Tu vero adjúva me tua grátia. Amo te, o Jesu, mi Amor, pǽnitet me quod tibi displícui. Ne sinas me íterum tibi displícere. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit.
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO VI
Jesus Verónicæ sudário abstérgitur
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera quómodo sancta illa fémina Verónica, videns Jesum dolóribus conféctum ejúsque Vultum sudóre ac sánguine mádidum, pórrigat ei linteólum in quo ipse, abstérsa fácie, sacram sui Imáginem impréssam relínquit.
        
O mi Jesu, formósa erat ántea Fácies tua; verum hac in via non ámplius formósa appáret, sed est vulnéribus et cruóre omníno defórmis. Hei mihi! Quam formósa quóque erat ánima mea, cum grátiam tuam per Baptísmum recepísset: peccándo eam póstea defórmem reddídi. Tu solus, mi Redémptor, prístinam venustátem ei restítuere vales; quod ut fácias, per tuæ Passiónis méritum te precor. Amo te Jesu, mi Amor; pǽnitet me quod tibi displícui; ne sinas me íterum tibi displícere. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit.
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO VII
Jesus procúmbit íterum sub ónere crucis
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera álterum Jesu Christi sub cruce lapsum, quo lapsu perdolénti Dómino omnes venerándi cápitis et tótius córporis plagæ recrudéscunt, ómnesque cruciátus renovántur.
         
Mansuetíssime Jesu, quam frequénter concessísti mihi véniam! Ego vero in eádem relápsus sum peccáta, meásque in te offénsas renovávi. Per méritum novi hujus tui lapsus adjúva me, ut in grátia tua usque ad óbitum persevérem. Fac ut in ómnibus, quæ me invasúræ sunt, tentatiónibus me tibi semper comméndem. Amo te ex toto corde meo, o Jesu, mi Amor; pǽnitet me quod tibi displícui: ne sinas me íterum tibi displícere. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac me quídquid tibi placúerit.
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO VIII
Jesus plorántes muliéres allóquitur
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera quómodo muliéres, vidéntes Jesum lassitúdine exanimátum et cruóre inter eúndum diffluéntem, commiseratióne permoveántur, lacrimásque profúndant. Ad flentes autem convérsus: Nólite, ínquit, flere super Me, sed super vos ipsas flete et super fílios vestros”.
         
O perdólens Jesu, défleo mea in te peccáta ob pœnas quidem quibus me dignum reddíderunt, sed máxime ob moléstiam quam tibi intulérunt, tibi qui me tantópere amásti. Ad fletum minus Inférnus quam amor tui me excítat. O mi Jesu, amo te magis quam meípsum; pǽnitet me quod tibi displícui; ne sinas me íterum tibi displícere. Da mihi perpetéum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit.
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO IX
Jesus procúmbit tértium sub ónere crucis
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera tértium Jesu Christi sub cruce lapsum. Procúmbit quia nímia erat ejus debílitas, et nímia sævítia carníficum, qui volébant ut gressum acceleráret, dum vix unum gradum fácere posset.
       
O incleménter habíte Jesu, per méritum illíus vírium defectiónis, qua in via ad Calvárium laboráre voluísti, tanto, precor, me vigóre confórta, ut nullum ámplius ad humána judícia respéctum hábeam, ac vitiósam meam natúram edómem: quod utrúmque in causa fuit cur tuam olim amicítiam contempsérim. Amo te, o Jesu, mi Amor, ex toto corde meo; pǽnitet me quod tibi displícui: ne sinas me íterum tibi displícere. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit.
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO X
Jesus véstibus spoliátur
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera quam violénter Jesus vestiméntis suis spoliétur. Cum enim vestis intérior arcte carni flagéllis dilaniátæ adhǽreret, carnífices, avelléndo vestem, cutem ei quóque avéllunt. Súbeat te commiserátio Dómini tui, eúmque sic allóquere:
      
Innocentíssime Jesu, per méritum dolóris quem inter hanc spoliatiónem passus es, adjúva me, precor, ut omnem in res creátas afféctum éxuam, et tota voluntátis meæ inclinatióne ad Te solum convértar, qui meo nimis dignus es amóre. Amo te ex toto corde meo; pǽnitet me quod tibi displícui; ne sinas me íterum tibi displícere. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit.
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO XI
Jesus clavis affígitur cruci
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera quómodo Jesus in crucem coniciátur, et exténsis bráchiis, vitam suam in sacrifícium pro nostra salúte ætérno Patri ófferat. Carnífices clavis eum affígunt, dein erígunt crucem, et infámi patíbulo suffíxum sǽvæ morti permíttunt.
        
O contemptíssime Jesu, affige pédibus tuis cor meum, ut amóris vínculo ligátum semper tecum remáneat, necque ámplius a te avellátur. Amo te magis quam meípsum; pǽnitet me quod tibi displícui: ne permíttas me íterum tibi displícere. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit.
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO XII
Jesus móritur in cruce
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera tuum cruci suffíxum Jesum, qui post trium horárum cum morte luctam, dolóribus tandem consúmptus addícit corpus morti, et inclináto cápite emíttit spíritum.

O mórtue Jesu, exósculor, pietátis sensu íntime commótus, hanc crucem in qua tu, mei causa, vitæ tuæ finem implevísti. Ob commíssa peccáta infelícem mihi mortem promérui; sed mors tua est spes mea. Per Mortis tuæ mérita, concéde mihi precor, ut in ampléxu pedum tuórum extrémum spíritum, tui amóre flagrans, aliquándo reddam. In manus tuas comméndo spíritum meum. Amo te ex toto corde meo; pǽnitet me quod tibi displícui: ne sinas me íterum tibi displícere. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit.
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO XIII
Jesus depónitur de cruce
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera quómodo duo ex Jesu discípulis, Joséphus nempe et Nicodémus, eum exanimátum de cruce tollant et inter bráchia perdoléntis Matris repónant, quæ mortuum Fílium peramánter recípit et arcte compléctitur.
      
O mœrens Mater, per amórem quo Fílium tuum amas, accípe me in servum tuum et precáre eum pro me. Tu vero, o mi Redémptor, quóniam pro me mortuus es, fac benígne ut amem te; te enim solum volo, nec extra te áliud quídpiam mihi opto. Amo te, o mi Jesu, pǽnitet me quod tibi displícui: ne sinas me íterum tibi displícere. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit.
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     

STÁTIO XIV
Jesus sepúlchro cónditur
        
V. Adorámus te, Christe, et benedícimus tibi.
R. Quia per sanctam Crucem tuam redemísti mundum.
       
Consídera quómodo discípuli exánimem Redemptórem ad locum sepultúræ déferant. Mœrens Mater eos comitátur, et própriis mánibus corpus Fílii sepultúræ accommódat. Sepúlchrum dein occlúditur, et omnes a loco recédunt.
    
O sepúlte Jesu, exósculor hunc, qui te recóndit, lápidem; sed post tríduum ex sepúlchro resúrges. Per tuam resurrectiónem fac me, precor, extrémo die gloriósum tecum resúrgere, et veníre in Cœlum, ubi tecum semper conjúnctus, te laudábo et in ætérnum amábo. Amo te, et dóleo quod tibi displícui: ne sinas me íterum tibi displícere. Da mihi perpétuum amórem tui, et dein fac de me quídquid tibi placúerit.
    
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
    
Tu, charitátis víctima,
Petis, Redémptor, Golgótham;
Tuis inhǽrens gréssibus,
Tecum perópto commóri.
Véniam atque grátiam implóro,
Geménti in dolóribus.
     
ORÁTIO AD DÓMINUM NOSTRUM JESUS CHRISTUM CRUCIFÍXUM
En ego, o bone et dulcíssime Jesu, ante conspéctum tuum génibus me provólvo, ac máximo ánimi ardóre te oro atque obtéstor, ut meum in cor vívidos fídei, spei et caritátis sensus, atque veram peccatórum meórum pœ­ni­tén­tiam, eáque emmendándi fir­mís­si­mam voluntátem velis imprímere; dum magno ánimi afféctu et dolóre tua quinque vúlnera mecum ipse consídero ac mente contémplor, illud præ óculis habens, quod jam in ore ponébat tuo David prophéta de te, o bone Jesu: Fodérunt manus meas et pedes meos: di­nu­me­ravérunt ómnia ossa mea (Ps. 21, 17-18).
   
Pater noster, Ave María et Glória Patri.
     

 In nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti. Amen.

viernes, 21 de septiembre de 2018

Porqué Rezar en Latín



Fuente: Adelante la Fe

Reza en latín

Que el latín es odiado por el enemigo infernal es una realidad que constato en ministerio sacerdotal.
Un joven matrimonio se acercó para hacerme una consulta. La señora me advirtió que estaba, desde hacía unos años, en tratamiento con un exorcista. A lo largo de la conversación, en el momento oportuno, le aconsejé que intentara rezar en latín, en particular el Santo Rosario; es decir, Padre nuestro y Ave María, así como las letanías. En un primer momento quedó sorprendida, pero al poco consideró mi propuesta. Y fue entonces, cuando ella estaba dispuesta a seguir mi consejo, cuando se manifestó violentamente la posesión: empezó a convulsionarse violentamente durante unos segundos.
El latín ha sido la lengua con la que, durante siglos, la Iglesia ha alabado al Señor, ha sido la lengua omnipresente en la liturgia y en la vida ordinaria de la Iglesia. El latín de la liturgia no es el latín vulgar; y es que la Iglesia ha purificado la lengua de alabanza al Creador.
El latín ha sido la lengua que durante siglos ha empleado en los exorcismos. Por tanto es la lengua que mucho sabe de cómo debilitar a Satanás.
El latín es la lengua con la que la Iglesia ha definido sus dogmas de fe, ha fijado su fe y magisterio de forma imperecedera e inmutable.
Y es que el latín se diferencia de las lenguas vernáculas por su dignidad, gravedad, claridad y precisión. Tiene la gran ventaja de que puede ser pronunciado por quienes no lo conocen. Se presenta como una lengua acogedora, pues hace sentirnos miembros de la Iglesia universal, saliendo de los particularismos de las nacionalidades y de las divisiones a que nos llevan las lenguas vernáculas.
Siempre me ha extrañado que en algunas parroquias, con el fin de acoger a todos los feligreses de distintas nacionalidades, tengan distintas misas según los distintos idiomas. Así, a primera hora, misa en polaco, por ejemplo, a media mañana la misa de la parroquia, después misa en francés, y por la tarde la misa en inglés, por decir otro idioma. ¿No sería mejor una sola misa donde estuvieran todos? ¿No se sentirían más acogidos, más integrados? ¿No fomentaría mucho mejor la acogida fraternal de la parroquia? Sólo serían necesarios unos folletos con las traducciones del latín a los respectivos idiomas. De esta forma todos contestarían al unísono en la lengua que los une, que los identifica como católicos, que les hace traspasar las barreras de su idioma particular y los hace universales.
El latín eleva el alma, nos asocia al misterio del Sacrifico del Altar, nos centra en el misterio trinitario, aleja al enemigo manteniéndole a distancia, nos identifica en nuestra fe católica, nos hace universales, no crea barrearas idiomáticas, no se puede utilizar con fines políticos, como sí se utilizan las lenguas vernáculas. Y si dices que no lo entiendes, no te preocupes demasiado, el Señor sabe latín, y Él entenderá lo que le dices en la oración.
Reza en latín.
P. Juan Manuel Rguez de la Rosa.

Recientemente en Misa el sacerdote bromeó durante la homilía diciendo: “¿Pueden creer que un parroquiano me dijo que el diablo odia el latín?”. Esto fue seguido por risa de la asamblea, pero no estoy muy seguro de que sea un asunto gracioso. De hecho recordé un artículo sobre cómo el Diablo odia la Musica Sacra.
Y en el plano personal recuerdo estar saliendo de un tratamiento de radioterapia por un cáncer hace algunos años. Sentado en un banco y esperando que mi mujer viniera a recogerme saqué mi breviario y empecé a rezar la Liturgia de las Horas, en inglés. Ahora, ¿es esta la peor o la mejor forma de oración?. Por una parte es la mejor, en cuanto que uno está dando un ejemplo de “rezar en público” descaradamente y sin remordimientos. También le permite a la gente preguntar, “¿Eso es una Biblia?, ¿Que estás rezando?, ¿Eres católico?” y de esa forma abrir una puerta de entrada para que otros, a través del buen ejemplo puedan seguirlo.
Pero por otro lado tiene de negativo en cuanto que llama la atención hacia uno mismo, tal vez exageradamente y puede llegar a ser la peor forma de hacer algo “bueno”: Es como que lo haces para que otros te vean haciendo el bien y te admiren. De todas formas, como mi recogida se retrasaba, era tiempo de las oraciones vespertinas, así que recé.
Mientras rezaba, un anciano Judío – otro paciente de radioterapia con cáncer – se sentó a mi lado en el banco. Sacó su libro de oraciones y comenzó sus plegarias, algo más fuerte que las mías y con el concomitante balanceo hacia adelante y hacia atrás que es propio y singular de “nuestros Hermanos Mayores en la Fe”, como llamaba Juan Pablo II al pueblo judío.
El problema fue que como yo tenía algo de náuseas por la radiación, el balanceo hacia adelante y hacia atrás del hombre judío estaba empeorando mis náuseas. Me volví para decirle algo y al hacerlo miré su libro de oraciones: era completamente en hebreo. No estoy seguro de por qué esto me sorprendió tanto como lo hizo: todos mis doctores en el Sloan-Kettering eran judíos y uno era un judío Hasídico cuyos siete hijos asiduamente estudiaban el Talmud desde temprana edad en el idioma original.
Ese día me sentí como un fraude. Cualquier idiota puede rezar en su idioma natal. Y dada la panoplia de tele-predicadores evangelistas, parece que muchos idiotas de hecho lo hacen. Además: nuestra Iglesia TIENE un idioma oficial: el Latín – de ahí el término “La Iglesia Latina”. Es verdad, en el propio Vaticano el idioma cotidiano es el italiano, pero todos los documentos oficiales son en latín. Todos los libros de oración oficiales también son publicados primero en latín, así como el Catecismo, el Código de derecho Canónico y por supuesto, la versión Vulgata de la Biblia.
Poco después de ese día compré El Pequeño Oficio de la Santísima Virgen en una edición bilingüe (inglés y latín), convenientemente editados uno al lado del otro. Sin embargo, la única versión es la edición previa al Vaticano II de 1962, así que no es igual que el Pequeño Oficio revisado. Pero eso no tiene demasiada importancia y cuando me quedaba trabado en alguna palabra multi-silábica en latín, volvía al inglés.
Pero no tengo el don para aprender idiomas. Aunque estoy casado con una española no se absolutamente nada de español después de 13 años. Tengo siete años de italiano, cinco de francés y un semestre de irlandés: todo absolutamente en balde. Simplemente no tengo el “chip” necesario para aprender idiomas extranjeros.
Sin embargo, una vez que me acostumbré al Pequeño Oficio de la Santísima Virgen en latín, sucedió algo casual: Benedicto XVI proclamó su Motu Proprio reinstaurando la Misa en Latín y el Oficio Divino en Latín. Enseguida compré los dos tomos del Breviarium Romanum, y traté de rezar la Liturgia de las Horas en latín sin la asistencia del inglés. (los volúmenes están publicados en Alemania).
“Bien, y qué”, podría preguntarse. Bueno, por una parte exige esfuerzo rezar el Oficio en latín. Las Liturgias de las Horas pre-Vaticano II son todas más largas y hay más que en las versiones vernáculas post-conciliares (y hay más de ellas), por lo que se pasa más tiempo orando. Además, creo que Dios aprecia el esfuerzo. Mientras que la Liturgia de las Horas es ciertamente “La oración de la Iglesia”, al cabo de varios años rezando con el Breviario es imposible NO haber aprendido de memoria muchos de los pasajes, “las oraciones de los salmos”, el Oficio de Lecturas, los Himnos. Esto puede llevar a poco más que una recitación repetitiva y creo que Dios siempre está llamándonos para que salgamos de nuestra “zona de confort”, sea esa zona el sentarse en el sofá a mirar un partido de futbol en vez de pasar un tiempo en un comedor comunitario, o incluso tan solo salir a dar un paseo con la familia o rezar en la lengua oficial de nuestra Iglesia Católica.
Tal vez el mejor resumen de esto viene del mismo sacerdote que rió mientras decía “¿El diablo odia cuando rezamos en latín?” Le envié un email sobre eso y expresé mi opinión. Vale la pena repetir su respuesta y la comparto con ustedes:

No soy más versado en latín hoy que lo que era el primer día que cogí el Breviario en latín-inglés. Sin embargo estoy convencido que el Diablo, el cual nos está diciendo constantemente que no existe, debe verdaderamente odiar a cualquiera que con un corazón sincero y esfuerzos adicionales, reza en el idioma oficial de la Iglesia, un idioma que se remonta a los grandes Padres de la Iglesia y sus inestimables escritos. Y si vamos al caso, estoy bastante convencido que el Diablo odia la oración en cualquier idioma pero me gusta pensar que el latín lo vuelve absolutamente loco y lo mantiene lejos.


El Evangelio según San Mateo (5, 41) dice, 
‘Y si alguno te quiere llevar por fuerza una milla ve con él dos’, 
Mateo (5,46) dice, “porque, si amáis a los que os aman ¿qué recompensa tendréis? 
Los mismos publicanos ¿no hacen otro tanto?”. 
El evangelio siempre nos desafía a ir más lejos, 
ser mejores y esforzarnos por lograr la perfección. 
Si nuestra manera de mostrar un esfuerzo adicional, 
un acto de devoción o amor es rezar el oficio en latín, sea pues entonces. 
De tantas maneras, personalmente siento que la Liturgia Tradicional, 
en la cual estoy profundamente enraizado desde mi niñez, me provee la oportunidad de 
ofrecer ese algo más a Dios, ya que requiere una gran energía intelectual activa, 
precisamente por ser en latín y también requiere una gran dosis de memorización, 
aparte del hecho de ser tan precisa y sobria en cada uno de sus gestos 
acompañados por palabras precisas a ser dichas en ese mismo momento. 
Cuando es celebrada correctamente, la Liturgia Tradicional es como una grácil danza 
o un ballet cuidadosamente coreografiado, en paso acompasado 
con las armonías polifónicas del coro y el órgano. 
Los pasajes de canto nos proporcionan un fluir de energía interna espiritual 
que se muestra en el refinamiento, externalizado en la dignidad de los movimientos, 
las palabras y los hechos”.

Rezar para “mantener lejos al diablo” antes que para mantener a Dios cerca y nos mantendremos cerca de Dios, es como tocar el timbre al revés. “Someteos pues a Dios; al Diablo resistidle y huirá de vosotros.” (Santiago 4, 7).
Kevin Di Camillo
[Traducción por Alex Bachmann Articulo Original ncregister.com
En el libro "El Exorcista del Vaticano"  el escritor secular Tracy Willkinson  afirma  lo siguiente:
Padre Gabriel Amorth
«Al diablo no le gusta el latín, esa fue una de las primeras cosas que aprendí del Padre Gabriel Amorth qepd, más conocido como el principal exorcista de Roma, aunque ese nunca fue su título oficial.»
"Decenas de personas lo buscaban. Prefiería utilizar el Latín cuando  llevaba a cabo exorcismos, decía, ya que es más efectivo contra los demonios.
El Padre Amorth nació en Módena, en el norte de Italia y es sacerdote desde 1954. En 1986 comenzó a realizar exorcismos bajo la tutela del vicario de Roma.  En otra parte del libro tambien afirma que  para luchar contra el demonio:
"La oración, por supuesto, también espanta al  diablo y sus manifestaciones de distancia - al parecer, en Latin en particular."
Obispo emérito de Isernia
Andrea Gemma 
Pero el famoso "exorcista del Vaticano", el padre Amorth ,  no es el único que lo afirma , tambien el "Obispo-Exorcista " Andrea Gemma de Isernia  - atribuye que sacar el Latín de la Iglesia  es parte de un complot global  para socavar el cristianismo. Tambien el obispo afirma que: 
«Y si yo hablo en latín , el demonio me responde en Latín. ¡El le tiene  un horror a esa lengua!»
"El diablo está contento con la casi desaparición del Latín"

jueves, 20 de septiembre de 2018

Santo Rosario en latín completo

Les traemos el Rosario completito en latín, espero que les sirva y que lo compartan y lo enseñen, la publicación original está en nuestro nuevo canal de you tube, ojalá se suscriban también ahí ya que estaremos subiendo temas relacionados con este blog en video. Dios los bendiga.





Misterios Gozosos (Lunes y Jueves)
Misterios Dolorosos (Martes y Viernes)

Misterios Gloriosos (Miércoles, Sábado y Domingo)

Recuerden que en el Rosario Original no se rezan los misterios luminosos. Dios los Bendiga

martes, 14 de agosto de 2018

Oración contra maldiciones y hechicería, Ritual Griego usado por el padre Amorth

Oraciones contra el maleficio (ritual griego)



Kyrie eleison. Dios nuestro Señor, oh Soberano de los siglos, omnipotente y todopoderoso, Tú que lo has hecho todo y que lo transformas todo con tu sola voluntad; Tú que en Babilonia transformaste en rocío la llama del horno siete veces más ardiente y que protegiste y salvaste a tus tres santos jóvenes; Tú que eres doctor y médico de nuestras almas. Tú que eres la salvación de aquellos que se dirigen a Ti, te pedimos y te invocamos, haz vana, expulsa y pon en fuga toda potencia diabólica, toda presencia y maquinación satánica, toda influencia maligna y todo maleficio o mal de ojo de personas maléficas y malvadas realizados sobre tu siervo... haz que, en cambio, de la envidia y el maleficio obtenga abundancia de bienes, fuerza, éxito y caridad. Tú, Señor, que amas a los hombres, extiende tus manos poderosas y tus brazos altísimos y potentes y ven a socorrer y visita esta imagen tuya, mandando sobre ella el ángel de la paz, fuerte y protector del alma y el cuerpo, que mantendrá alejado y expulsará a cualquier fuerza malvada, todo envenenamiento y hechicería de personas corruptoras y envidiosas; de modo que debajo de Ti tu suplicante protegido te cante con gratitud: “el Señor es mi salvador y no tendré temor de lo que pueda hacerme el hombre.” “No tendré temor del mal porque Tú estás conmigo, Tú eres mi Dios, mi fuerza, mi poderoso Señor, Señor de la paz, padre de los siglos futuros”. Sí Señor, Dios nuestro, ten compasión de tu imagen y salva a tu siervo... de todo daño o amenaza procedente de maleficio, y protégelo poniéndolo por encima de todo mal; por la intercesión de la más que bendita, gloriosa Señora, la madre de Dios y siempre Virgen María, de los resplandecientes arcángeles y de todos sus santos. ¡Amén! Oración contra todo mal Espíritu del Señor, Espíritu de Dios, Padre, Hijo y Espíritu Santo, Santísima Trinidad, Virgen Inmaculada, ángeles, arcángeles y santos del paraíso descended sobre mí. Fúndeme, Señor, modélame, lléname de ti, utilízame. Expulsa de mí todas las fuerzas del mal, aniquílalas, destrúyelas, para que yo pueda estar bien y hacer el bien. Expulsa de mí los maleficios, las brujerías, la magia negra, las misas negras, los hechizos, las ataduras, las maldiciones y el mal de ojo; la infestación diabólica, la posesión diabólica y la obsesión y perfidia; todo lo que es mal, pecado, envidia, celos y perfidia; la enfermedad física, psíquica, moral, espiritual y diabólica. Quema todos estos males en el infierno, para que nunca más me toquen a mí ni a ninguna otra criatura en el mundo. Que la fuerza del Dios omnipotente, en nombre de Jesucristo Salvador, por intercesión de la Virgen Inmaculada, expulse a todos los espíritus inmundos, a todas las presencias que me molestan, que me abandonen inmediatamente, que me abandonen definitivamente y que se vayan al infierno eterno, encadenados por San Miguel Arcángel, por San Gabriel, por San Rafael, por nuestros ángeles custodios, aplastados bajo el talón de la Virgen Santísima Inmaculada. Amén